The World's End

Beoordeling:

Geplaatst: door Martijn van Veen

In 2004 verraste het gouden trio Simon Pegg, Nick Frost en Edgar Wright de filmwereld door de originele zombiekomedie Shaun Of The Dead. Zonder in clichématige scènes te vervallen, werd het zombiegenre in een nieuw en verfrissend daglicht gezet. Drie jaar later werd het politiegenre in Hot Fuzz op de hak genomen.

Beide films hebben één ding gemeen: ze bevatten beide een Cornetto. De ‘Three Flavours Cornetto Trilogy’ werd geboren, een verwijzing naar de ‘Three Colors’-trilogie van Krzysztof Kieslowski. The World’s End is het slotstuk van de trilogie, dat bijna niet in de Nederlandse bioscopen zou verschijnen. Waar de rode aardbeien-Cornetto in Shaun verwees naar het bloed en de blauwe originele Cornetto in Hot Fuzz een knipoog was naar de politie, staat de groene mintsmaak in The World’s End voor de aliens en science-fiction.

Gary King (Pegg) overtuigt zijn vier vrienden om terug te keren naar hun geboorteplaats Newton Haven. Het grote doel: The Golden Mile - een kroegentocht van twaalfs pubs - uitdrinken. Halverwege komen ze er achter dat het dorpje niet meer is zoals vroeger en dat vooral de inwoners niet meer van deze planeet lijken te zijn.

Net als de twee eerder genoemde films is ook The World’s End gemaakt in Wrights kenmerkende stijl met veel snelle overgangen en kleine grapjes die je bij een eerste kijkbeurt niet eens opvallen. Simon Pegg is als Gary King de grote grappenmaker (“until the bitter end, or maybe lager end”) en zorgt in de eerste helft van de film voor de meeste lachsalvo’s. Die eerste helft kijkt heerlijk weg door een hoog tempo en nostalgische muziek en is voor fans van Shaun en Hot Fuzz een feest van herkenning.

Maar als halverwege de uiteindelijke aliens het verhaal binnendringen, verliest de film wat aan charme. Het aantal subtiele grappen vermindert en ook Wrights handelsmerken in de regie zijn minder goed te herkennen. Daar komt wel tegenover dat de personages op een hele goede manier worden uitgediept op een niveau dat een gemiddelde komedie overstijgt. Dat ligt grotendeels ook aan Simon Pegg, die op dreef is als een personage dat nogal last heeft van een midlifecrisis.

Met zombies viel niet goed te vechten, maar met aliens des te meer en daarvoor kregen ze hulp van Brad Allen, die als stuntman werkte met Jackie Chan. En dat is zeker te zien: de vechtscènes zijn een heerlijke afwisseling naast de komedie en worden snel, maar helder, in beeld gebracht. Wie wil er nou niet zien hoe Nick Frost het hoofd van een alien kapotslaat met een barkruk? Precies.

Nu was 2013 op het gebied van komedies niet heel vruchtbaar. Je zou zelfs kunnen zeggen teleurstellend. Gelukkig is daar op de valreep toch nog het originele The World’s End dat je als komedieliefhebber zeker niet mag missen. Nadat je uiteraard Shaun Of the Dead en Hot Fuzz (nog eens) hebt gekeken. Edgar Wright bewijst maar weer eens één van de vernuftigste regisseurs van het moment te zijn.

Trailer